Menü İcon

Ceyda Düvenci: ''Polyanna değilimdir''

Ceyda Düvenci: ''Polyanna değilimdir''

Hayatta karşınıza çıkan olumsuzluklara yaklaşımınız onları hep pozitife çevirmek yönünde...  Bunu yapmak çok zor aslında. Kimileri sizin Polyanna olduğunuzu da düşünebilir...

Yok, Polyanna değilimdir, aslında çok da ağlarım. Mutluyum ama ağlamayı da iyi bilirim. Bir gün okulda Melisa’ya, ‘En büyük özgürlük nedir?’ diye sormuşlar. ‘Ağlamak’ demiş. Ben kızımı böyle büyütüyorum. Ağlamak çok güzel bir özgürlük. Bunu bilir Melisa ve ağlamak istediğinde susturulmaz hiçbir zaman. Ben sadece sarılırım ve Melisa istediği gibi ağlar. Çünkü ben bu duygunun içte birikmesinin doğru bir şey olduğunu düşünmüyorum. Evet, ben de çok mutlu bir kadınım ama ağlayabildiğim için de çok mutluyum. Dolayısıyla başıma gelen bir felaket karşısında ağlayıp rahatladıktan sonra çıkış yolunu bulabiliyorum. Toksinini atmadan nasıl yaşayabilirsin? O acının çıkabilmesi için ya kum torbasını yumruklayacaksın ya bir arabaya bineceksin ormana gideceksin ve avaz avaz bağıracaksın ya da ağlayacaksın. Bunların hepsi benim yaptığım şeyler. Yastığına sarılıp ya da kocana sarılıp ağlayacaksın. Bu çok güzel bir şey. Tavsiye ederim. Böyle hüngür hüngür sevdiğinin koynunda, ‘sus’ denmeden ağlamak, mum ışığında ağlamak, müzik eşliğinde ağlamak. Ben kızımla da böyle şeyleri yaşadığımda çok mutlu hissediyorum. Sonuçta Melisa haftanın yedi günü fizik terapi görüyor. Böyle bir çocuğun ağlamama olasılığı var mı? Tamam, çok mutlu bir çocuk ama bir yerde de, ‘Eeehh, yeter’ dersin. O yüzden Melisa da arada bir ağlamak istiyor. Öyle zamanlarda sarılıyorum, ağlıyor ağlıyor geçiyor sonra çılgınlar gibi oynamaya devam ediyoruz. Bu da bir mutluluk bence. Belki de bu durumu böylesine benimsemiş olmam insanlara garip  geliyor.

,

Yorum Yaz